Izvor: Poezija arapskog istoka XX vijeka, Esad Duraković
Bez razvijene muzičke, dramske i likovne umjetnosti, Arapi su svoj genij najdosljednije i najpotpunije izrazili upravo u poeziji koja se čak u VI vijeku razvila do perfekcije, tako da je ovaj narod s pravom ponosan na svoje vijekovima njegovano blago.
Međutim, i pored forme koja je dovedena do besprijekornosti, koja je zahtijevala veliko umijeće, arapska poezija nije forma koja je afirmirala zapadni civilizacijski krug.
Nisu je proslavili pjesnici poput Imru-ul-Kajsa ili Abu Nuvasa, to su učinile forme koje su smatrane nerazvijenim sve do XIX i XX vijeka.
Tek pojavom proznog djela “Hiljadu i jedna noć” skreće se pažnja na arapsku književnost.
Najzad, jedina Nobelova nagrada u arapskoj književnosti pripala je romansijeru Nedžibu Mahfuzu.
Za ovu zanimljivu pojavu ima nekoliko razloga, a prije svega to objašnjava činjenica da je arapsko pjesništvo teško prevodivo, katkad i neprevodivo.
Arapska poezija je filo-tehnička, sva njena ljepota sadržana je u neslućenoj raskoši jezika i zapanjujućoj disciplini forme.
Pjesma se podatno nudi zapljuskivanju inače nepojamno bogatog jezika i njegovim najtananijim nijansama u tolikoj mjeri da i vrlo obrazovani čitaoci Arapi moraju posegnuti za rječnikom.
